Scherm­afbeelding 2025-03-29 om 21.09.23

Elkenien is in Prutser

oktober 2017

De acteurs staan, als vijf überprutsers met hun eigen gepruts, symbool voor de zoektocht van een generatie (in Friesland) die de juiste besluiten wil nemen in het leven.

Wij zijn hier. Wij zijn nu. Wij praten Nederlands, Liwwadders en Frysk. Wy binne berne yn Fryslân. Wy binne tusken de 20 en 30 jier âld. Wy wenje net fierder as 50 kilometer by ús berteplak wei. Us heit en mem binne berne yn Fryslân. (De moeder van Raymond niet). Wy binne karnivoar (Brecht net). Wy hâlde fan silen (Eline en Brecht net). Wij hewwe allemaal een Facebook en een Instagram-account. Wy hewwe allemaal ‘n groanyske ziekte of un gebrek (Eline net). Wy wille ut goed doen. Wy wille de wereld begripe. Wy wille útzoome om de wereld te begripen. Wy snappen niet hoe as ‘t heelal werkt. Wy binne bang foar de dea (Sjoerd en Brecht sizze fan net). Wij weten wat we goed doen. Wij weten wat we verkeerd doen. Wij reflecteren op onze competenties. Wy prutse. (Net as met deuze tekst). En as wy it net mear witte, dan tappe wy.

Geïnspireerd door de dag, de locatie en het publiek is er geen avond hetzelfde. Een paar scènes zijn uitgewerkt, verder halen de acteurs inspiratie uit hun fantasie, hun leven, dromen, verwachtingen en angsten.

De locatie is op onverwachte plekken; die verhoudt zich, evenals het spelen zelf, tot een rauwheid en vergankelijkheid. Begin- en eindtijd van de voorstelling staan vast; wat daartussen gebeurt, is afhankelijk van het moment.

Tekst: allen
Regie: Ira Judkovskaja
Producent: Tryater
Cast: Sjoerd Blom | Romke Gabe Draaijer | Raymond Muller | Eline de Vries | Brecht Wassenaar
Fotografie: Moon Saris

 

Aan lef ontbreekt het deze jonge honden zeker niet. Er worden (letterlijk) rake klappen uitgedeeld, er wordt veel geknuffeld en vrijuit spreken ze over hun worstelingen, hun angsten en hun dromen.

Theaterkrant.nl (Luuk Verpaalen)

Bij Tryater horen ze bij de garde van de jonge honden en krijgen ze nu de kans om ‘zichzelf’ te spelen. Dat is eerder doodeng en bepaald niet zo egotripperig als het misschien lijkt.

Leeuwarder Courant (Hans Brans)

It is in moaie, kwetsbere foarstelling fan elkoar oanreitsje, de leafde in plak jaan, tegearre yn in te lyts hûske krûpe om’t je mekoar dy beheinde romte gunne.

de Moanne (Rynk Bosma)